Περίπου το 40-80% των ανθρώπων παραπονούνται για πόνο στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης, αλλά όχι περισσότερο από το 25% από αυτούς αναζητούν ιατρική βοήθεια. Στην πραγματικότητα, τέτοιες δυσάρεστες αισθήσεις μπορεί να προκληθούν τόσο από σχετικά αβλαβή αίτια όσο και από παθολογικές αλλαγές στη σπονδυλική στήλη. Επομένως, δεν πρέπει να τους αντιμετωπίζετε με περιφρόνηση.
Αιτίες πόνου στη μέση
Η σπονδυλική στήλη αποτελείται από ένα ολόκληρο σύμπλεγμα δομικών στοιχείων: οστά, αρθρώσεις, μεσοσπονδύλιοι δίσκοι, σύνδεσμοι, νεύρα. Οι αλλαγές σε οποιοδήποτε από αυτά μπορεί να συνοδεύονται από πόνο διαφορετικής φύσης. Επιπλέον, η σπονδυλική στήλη περιβάλλεται από παρασπονδυλικούς μύες, πόνος στον οποίο οι ασθενείς συχνά συγχέουν με πόνο στη σπονδυλική στήλη. Έτσι, μπορεί να υπάρχουν πολλοί λόγοι για τον πόνο. Αυτό μπορεί να είναι υπερβολική εργασία, φυσική αναδιάρθρωση του σώματος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης κ.λπ. Αλλά εάν ο πόνος εμφανίζεται τακτικά, αξίζει να επικοινωνήσετε με έναν σπονδυλολόγο ή νευρολόγο, καθώς συχνά το γεγονός ότι η σπονδυλική στήλη στην οσφυϊκή περιοχή πονάει συστηματικά υποδηλώνει την ανάπτυξη ορισμένων ασθενειών.
Τις περισσότερες φορές σε τέτοιες καταστάσεις, οι ασθενείς διαγιγνώσκονται με:
- παθολογίες των μεσοσπονδύλιων δίσκων (μειωμένο ύψος δίσκου, προεξοχή, μεσοσπονδυλική κήλη, δισκίτιδα).
- παθολογίες των αρθρώσεων της όψης (σπονδυλαρθρώσεις, κύστεις αρθρώσεων).
- φλεγμονώδεις ασθένειες (αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα ή αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, αντιδραστική αρθρίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα)
- σπονδυλικά συμπιεστικά κατάγματα λόγω οστεοπόρωσης.
- νεοπλασματικές βλάβες της σπονδυλικής στήλης.
Παθολογίες μεσοσπονδύλιου δίσκου
Οι εκφυλιστικές αλλαγές στους μεσοσπονδύλιους δίσκους ή η οστεοχόνδρωση είναι πολύ συχνές, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων και της μέσης ηλικίας. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ανάγκη να καθίσετε για μεγάλο χρονικό διάστημα ή να κάνετε βαριά σωματική εργασία. Σε μεγάλη ηλικία, ο δίσκος στεγνώνει και οι σπόνδυλοι συγχωνεύονται.
Ήδη στα αρχικά στάδια της εμφάνισης εκφυλιστικών αλλαγών στους μεσοσπονδύλιους δίσκους, οι οποίοι είναι χόνδροι ειδικής διαμόρφωσης που χωρίζουν τα σπονδυλικά σώματα, μπορεί να εμφανιστεί πόνος στη σπονδυλική στήλη. Αυτό οφείλεται σε ερεθισμό των υποδοχέων πόνου των εξωτερικών στοιβάδων του δίσκου, καθώς και του οπίσθιου διαμήκους συνδέσμου της σπονδυλικής στήλης. Συχνά, η οστεοχόνδρωση προκαλεί μια άσηπτη φλεγμονώδη διαδικασία, η οποία οδηγεί σε αντανακλαστικό σπασμό των τμηματικών μυών. Ως αποτέλεσμα, ο πόνος στη σπονδυλική στήλη εντείνεται και εμφανίζονται περιορισμοί κινητικότητας.
Η οστεοχόνδρωση τείνει να εξελίσσεται συνεχώς, ειδικά ελλείψει κατάλληλης θεραπείας και διόρθωσης του τρόπου ζωής. Στη συνέχεια, οδηγεί στο σχηματισμό προεξοχών, και στη συνέχεια μεσοσπονδύλιων κηλών, γεγονός που προκαλεί επιδείνωση των υπαρχόντων συμπτωμάτων και εμφάνιση νέων.
Η οσφυϊκή χώρα, λόγω του ότι φέρει τα υψηλότερα φορτία στις καθημερινές δραστηριότητες, προσβάλλεται συχνότερα.
Οι προεξοχές είναι προεξοχές του δίσκου διατηρώντας παράλληλα την ακεραιότητα του εξωτερικού του κελύφους, που ονομάζεται ινώδης δακτύλιος. Εάν η επίδραση των προκλητικών παραγόντων επιμένει με την πάροδο του χρόνου, οι ίνες του ινώδους δακτυλίου δεν μπορούν να αντέξουν το φορτίο και την πίεση του εσωτερικού περιεχομένου του δίσκου (nucleus pulposus) και να σπάσουν. Ως αποτέλεσμα, ο πυρήνας εκτείνεται πέρα από τη φυσιολογική θέση του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Σε αυτή την περίπτωση, η σπονδυλική στήλη πονάει πάντα στην οσφυϊκή περιοχή ή ο πόνος ακτινοβολεί στο πόδι και η ενόχληση εντείνεται με απότομες κινήσεις, κάμψη, άρση βαρέων αντικειμένων, τέντωμα, βήχα, φτέρνισμα, γέλιο, καθώς και με παρατεταμένο κάθισμα σε μια θέση, περπάτημα, ορθοστασία.
Συχνά, ασθενείς με ήδη σχηματισμένες προεξοχές και κήλες παίρνουν ασυνείδητα μια αναγκαστική θέση, γέρνοντας ελαφρά προς την υγιή κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, ο πόνος στη σπονδυλική στήλη στην οσφυϊκή χώρα μπορεί να φτάσει σε υψηλή ένταση, στερώντας από ένα άτομο την ικανότητα εργασίας του. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αναγκάζεται να τηρήσει την ανάπαυση στο κρεβάτι και για να ανακουφίσει τον πόνο, σφίγγει το πόδι που λυγίζει και φέρνει στο στομάχι.
Τις περισσότερες φορές, προεξοχές και κήλες σχηματίζονται προς τον νωτιαίο σωλήνα, ο οποίος περιέχει τον νωτιαίο μυελό (cauda equina) και τις νευρικές ρίζες που διακλαδίζονται από αυτόν. Τα τελευταία περνούν από φυσικά ανοίγματα στα σπονδυλικά σώματα και διακλαδίζονται περαιτέρω στο οσφυϊκό πλέγμα, το οποίο είναι υπεύθυνο για τη νεύρωση των κάτω άκρων και διαφόρων οργάνων (συμπεριλαμβανομένων των γεννητικών οργάνων).
Ως εκ τούτου, συχνά με μακροχρόνια οστεοχονδρωσία, ο σχηματισμός κήλης στην οσφυϊκή περιοχή, ο πόνος στη σπονδυλική στήλη σταδιακά όχι μόνο εντείνεται, αλλά συμπληρώνεται και από άλλες διαταραχές. Εάν ένας παραμορφωμένος δίσκος ή πρησμένοι μαλακοί ιστοί λόγω φλεγμονώδους διαδικασίας συμπιέσουν τη σπονδυλική ρίζα που περνά κοντά τους, εμφανίζονται νευρολογικές διαταραχές. Επομένως, ο πόνος στη σπονδυλική στήλη στην οσφυϊκή περιοχή μπορεί να συμπληρωθεί με πόνο που ακτινοβολεί στους γλουτούς, στη βουβωνική χώρα, στο μπροστινό μέρος, στο εσωτερικό, στο εξωτερικό του μηρού, στο κάτω πόδι και στο πόδι. Αυτό εξαρτάται από το ποια νευρική ρίζα θα τσιμπηθεί, δηλαδή στο επίπεδο του τμήματος κίνησης της σπονδυλικής στήλης θα παρατηρηθούν παθολογικές αλλαγές. Επίσης, στις αντίστοιχες περιοχές των κάτω άκρων μπορεί να παρατηρηθούν διαταραχές ευαισθησίας με τη μορφή αίσθησης ερπυσμού, μούδιασμα, αλλαγές στην ευαισθησία στη θερμοκρασία, πόνο, απτικά ερεθίσματα και περιορισμένη κινητικότητα.
Οι αλλαγές στο ύψος και τη λειτουργικότητα των δίσκων που συμβαίνουν με την οστεοχόνδρωση και τις επιπλοκές της οδηγούν σε βλάβη της αρθρικής συσκευής της σπονδυλικής στήλης, καθώς και σε εκφυλισμό των ίδιων των σπονδυλικών σωμάτων. Συνέπεια αυτού είναι η ανάπτυξη σπονδύλωσης, δηλαδή ασβεστοποίηση του πρόσθιου διαμήκους συνδέσμου και ο σχηματισμός οστεοχόνδριων αναπτύξεων στην επιφάνεια των σπονδυλικών σωμάτων (οστεόφυτα). Δεν μπορούν μόνο να τραυματίσουν τους περιβάλλοντες ιστούς και να συμπιέσουν τις ρίζες της σπονδυλικής στήλης, προκαλώντας έντονο πόνο στη σπονδυλική στήλη, αλλά και να συγχωνευτούν μεταξύ τους. Ως αποτέλεσμα, τα παρακείμενα σπονδυλικά σώματα συνδυάζονται σε ένα ενιαίο σύνολο, γεγονός που περιορίζει απότομα την κινητικότητα στο κάτω μέρος της πλάτης.
Η οστεοχόνδρωση μπορεί να συνοδεύεται από αντιδραστικές αλλαγές στα σπονδυλικά σώματα, ιδιαίτερα από αντιδραστική άσηπτη σπονδυλίτιδα, που οδηγεί σε οστεοσκλήρωση. Αυτό συνοδεύεται από συμπίεση του οστικού ιστού και αυξάνει απότομα την πιθανότητα σπονδυλικών καταγμάτων.
Ασθένειες των αρθρώσεων της όψης
Οι παθολογίες των αρθρώσεων της όψης ή της όψης της οσφυϊκής περιοχής, ιδιαίτερα η αρθροπάθειά τους, μπορεί επίσης να προκαλέσουν πόνο στη σπονδυλική στήλη στην οσφυϊκή περιοχή, συμπεριλαμβανομένου έντονου πόνου. Αν και πιο συχνά ο πόνος πονάει και εντοπίζεται βαθιά μέσα. Η εμφάνισή τους οφείλεται στο γεγονός ότι η αρθρική τους κάψα είναι πλούσια νευρωμένη. Σε τέτοιες καταστάσεις, ο πόνος συνήθως συγκεντρώνεται απευθείας στην πληγείσα περιοχή και τείνει να εντείνεται με κάμψη, ίσιωμα, στροφή του σώματος ή ορθοστασία για μεγάλες χρονικές περιόδους. Το περπάτημα και το κάθισμα συμβάλλουν στη μείωση της σοβαρότητάς τους. Αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, ο πόνος μπορεί επίσης να ακτινοβολεί στη βουβωνική χώρα, στην ουρά, καθώς και στην πλάτη και την εξωτερική επιφάνεια των μηρών.
Φλεγμονώδεις ασθένειες της σπονδυλικής στήλης
Οι φλεγμονώδεις ασθένειες της σπονδυλικής στήλης είναι λιγότερο συχνές από τις παθολογίες των μεσοσπονδύλιων δίσκων και των αρθρώσεων της όψης. Προκαλούν όμως και πόνο στη σπονδυλική στήλη. Αυτά περιλαμβάνουν:
- Αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα ή αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα.
- αντιδραστική αρθρίτιδα?
- ψωριασική αρθρίτιδα κ.λπ.
Τα σημάδια αυτών των ασθενειών εμφανίζονται συνήθως πριν από την ηλικία των 40 ετών και πιο συχνά στην ηλικία των 20 ετών. Αυτό τις διακρίνει από τις εκφυλιστικές-δυστροφικές παθολογίες των δίσκων και των αρθρώσεων της σπονδυλικής στήλης, οι οποίες αναπτύσσονται συχνότερα μετά από 40 χρόνια. Σε αυτή την περίπτωση, ο πόνος χαρακτηρίζεται από σταδιακή αύξηση της έντασης. Ταυτόχρονα, η σοβαρότητά τους μειώνεται μετά τη σωματική δραστηριότητα, αλλά δεν μειώνεται στην ηρεμία. Επομένως, με φλεγμονώδεις ασθένειες, η σπονδυλική στήλη στην οσφυϊκή περιοχή πονάει συχνά τη νύχτα και ιδιαίτερα έντονα το πρωί, αμέσως μετά τον ύπνο.
Η πιο σοβαρή κατάσταση παρατηρείται με την αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα και αυτή η ασθένεια είναι που επηρεάζει συχνότερα την οσφυϊκή περιοχή από άλλες φλεγμονώδεις ασθένειες. Ο όρος αυτός αναφέρεται στη φλεγμονή των μεσοσπονδύλιων αρθρώσεων που ακολουθείται από την ακινητοποίησή τους λόγω του σχηματισμού πυκνού οστού, χόνδρινου ή ινώδους σύντηξης μεταξύ των αρθρωτικών οστικών δομών.
Στην αρχή χαρακτηρίζεται από ήπιο πόνο στο κάτω μέρος της πλάτης, αλλά με την πάροδο του χρόνου σταδιακά εξαπλώνονται ψηλότερα, καλύπτοντας τη θωρακική και στη συνέχεια την αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Αυτό συνδέεται με την ανάπτυξη περιορισμένης κινητικότητας της σπονδυλικής στήλης σε όλα τα επίπεδα, αφού η σπονδυλική στήλη, ως αποτέλεσμα των αλλαγών που συμβαίνουν, φαίνεται να είναι βυθισμένη σε μια συγκεκριμένη περίπτωση. Παρατηρήθηκε επίσης:
- ευθυγράμμιση της οσφυϊκής λόρδωσης (φυσική καμπύλη της σπονδυλικής στήλης στην οσφυϊκή περιοχή).
- επιδείνωση της θωρακικής κύφωσης, η οποία προκαλεί σκύψιμο.
- αντανακλαστική ένταση των μυών της πλάτης.
- προοδευτική επιδείνωση της περιορισμένης κινητικότητας λόγω της εμπλοκής των αρθρώσεων της όψης και της οστεοποίησης των μεσοσπονδύλιων δίσκων στην παθολογική διαδικασία.
- πρωινή δυσκαμψία για μία ώρα ή περισσότερο.
Στο 10-50% των ασθενών, παρατηρείται φλεγμονή της ίριδας (ιρίτιδα), του κερατοειδούς (κερατίτιδα), του βλεννογόνου (επιπεφυκίτιδα), της ίριδας και του βλεφαρικού σώματος του βολβού του ματιού (ιριδοκυκλίτιδα).
Η εξέλιξη της αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας οδηγεί στο γεγονός ότι ένας αυξανόμενος αριθμός αρθρώσεων γίνεται παθολογικός. Ως αποτέλεσμα, οι ασθενείς αναγκάζονται να αποκτήσουν τη λεγόμενη παρακλητική στάση. Σημαίνει έντονη κύφωση της θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, κλίση του άνω σώματος προς τα κάτω, κάμψη των ποδιών στα γόνατα με απότομο περιορισμό στο εύρος κίνησης στο στήθος, που επηρεάζει το βάθος της αναπνοής.
Ο ρυθμός εξέλιξης της νόσου εξαρτάται από την επάρκεια και την πληρότητα της θεραπείας.
Συμπιεστικό κάταγμα σπονδύλου
Το συμπιεστικό κάταγμα είναι μια ισοπέδωση του σπονδυλικού σώματος, με αποτέλεσμα να αποκτά σφηνοειδές σχήμα. Αυτό οδηγεί σε διαταραχή της ανατομίας της σπονδυλικής στήλης, μπορεί να προκαλέσει τραυματισμό στον νωτιαίο μυελό και τις ρίζες του και επίσης να γίνει έναυσμα για την ταχεία εξέλιξη των εκφυλιστικών αλλαγών.
Ο 1ος και ο 2ος οσφυϊκός σπόνδυλος είναι πιο επιρρεπείς σε τραυματισμούς, αφού αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο αξονικό φορτίο.
Συχνά, συμπιεστικά κατάγματα της σπονδυλικής στήλης συμβαίνουν σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας λόγω της ανάπτυξης οστεοπόρωσης, δηλαδή μείωσης της οστικής πυκνότητας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όχι μόνο μια μικρή πτώση, αλλά και η άρση βαρών ή η ανεπιτυχής κίνηση μπορεί να είναι αρκετή για να προκαλέσει τραυματισμό.
Η παθολογία χαρακτηρίζεται από την παρουσία πόνου στη σπονδυλική στήλη, ο οποίος περιορίζει την κίνηση και εντείνεται όταν κάθεστε, κινείστε και προσπαθείτε να σηκώσετε ένα ίσιο πόδι. Συνήθως διαρκεί 1-2 εβδομάδες και στη συνέχεια μειώνεται σταδιακά σε 2-3 μήνες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο πόνος ακτινοβολεί στις λαγόνιες κορυφές και τους μηρούς. Η μείωση του ύψους ενός σπασμένου σπονδύλου προκαλεί αύξηση της οσφυϊκής λόρδωσης, η οποία επίσης συμβάλλει στην εμφάνιση πόνου.
Εάν το κάταγμα δεν διαγνωστεί έγκαιρα, η μείωση του ύψους των σπονδύλων οδηγεί σε αλλαγές στη στάση του σώματος και μείωση του ύψους. Αυτό προκαλεί αντανακλαστική ένταση και βράχυνση των μυών της σπονδυλικής στήλης, που προκαλεί χρόνιο πόνο στην πλάτη και καθιστά αναγκαία την ανάγκη για μεγάλες περιόδους ανάπαυσης.
Νεοπλασματικές βλάβες της σπονδυλικής στήλης
Οι νεοπλασματικές βλάβες της σπονδυλικής στήλης σημαίνουν τη δημιουργία καλοήθων και κακοήθων όγκων σε αυτήν, καθώς και μεταστάσεων, η πηγή των οποίων είναι νεοπλάσματα άλλων οργάνων. Αυτό συμβαίνει πολύ λιγότερο συχνά από τις παθολογίες των μεσοσπονδύλιων δίσκων, τις αρθρώσεις των όψεων, την αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα και ακόμη και τα συμπιεστικά κατάγματα, συγκεκριμένα μόνο στο 1-2% των ασθενών με πόνο στην πλάτη. Αλλά τέτοιες βλάβες απαιτούν την έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία.
Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των νεοπλασματικών βλαβών της σπονδυλικής στήλης, εκτός από τον πόνο σε αυτήν, είναι:
- αυξημένη θερμοκρασία σώματος, συμπεριλαμβανομένων των υποπυρετικών επιπέδων.
- χωρίς αιτία απώλεια βάρους?
- αδυναμία εύρεσης μιας άνετης θέσης σώματος.
- η παρουσία πόνου τη νύχτα.
- έντονος πόνος στη σπονδυλική στήλη.
- αδυναμία ανακούφισης του πόνου με τα συμβατικά αναλγητικά.
Ακόμα κι αν έχετε 1 ή 2 από αυτά τα συμπτώματα, θα πρέπει να κλείσετε ραντεβού με το γιατρό σας αμέσως.
Τα ακόλουθα μπορεί να εμφανίζονται με παρόμοιο τρόπο:
- Το χόνδρωμα είναι ένας κακοήθης όγκος που διαγιγνώσκεται στο 20% των ασθενών με καρκινικές βλάβες της σπονδυλικής στήλης. Πιο συχνά σχηματίζεται στο ιερό οστό και μπορεί να εμφανιστεί σε άτομα οποιασδήποτε ηλικίας και φύλου.
- Σάρκωμα Young - εμφανίζεται στο 8% των ασθενών με νεοπλασματικές βλάβες της σπονδυλικής στήλης. Πιο χαρακτηριστικό για νεαρούς άνδρες.
- Το χονδροσάρκωμα είναι ένα κακοήθη νεόπλασμα, που αποτελεί το 7-12% των περιπτώσεων. Εντοπίζεται συχνότερα σε μεσήλικες άνδρες.
- Η ανευρυσματική οστική κύστη είναι ένα καλοήθη νεόπλασμα.
- Το αιμαγγείωμα είναι ένας καλοήθης αγγειακός όγκος που εμφανίζεται στο 11% των ανθρώπων. Μπορεί να μην ανιχνευθεί σε όλη τη ζωή ενός ατόμου. Αλλά αυξάνει τον κίνδυνο σπονδυλικών καταγμάτων.
- Οι μεταστάσεις άλλων όγκων είναι δευτερογενή κακοήθη νεοπλάσματα. Τις περισσότερες φορές, οι καρκίνοι του μαστού, του προστάτη, του πνεύμονα κάνουν μετάσταση στη σπονδυλική στήλη και λιγότερο συχνά - καρκίνοι των νεφρών, του θυρεοειδούς και του δέρματος.
Διαγνωστικά
Εάν η σπονδυλική σας στήλη πονάει στην οσφυϊκή χώρα, θα πρέπει να κλείσετε ραντεβού με νευρολόγο ή σπονδυλολόγο. Στο ραντεβού, ο γιατρός αρχικά συλλέγει αναμνήσεις, θέτοντας ερωτήσεις σχετικά με τη φύση του πόνου, τις συνθήκες εμφάνισής του, τη διάρκεια της εμμονής του, την παρουσία άλλων συμπτωμάτων, τον τρόπο ζωής κ.λπ.
Στη συνέχεια, ο ειδικός διεξάγει μια εξέταση. Στο πλαίσιο αυτού, όχι μόνο ψηλαφίζει τη σπονδυλική στήλη, καθορίζει την εντόπιση του πόνου, αξιολογεί το βάδισμα και τη στάση που παίρνει ο ασθενής ασυναίσθητα, αλλά πραγματοποιεί και λειτουργικές εξετάσεις. Με τη βοήθειά τους, μπορείτε να ανιχνεύσετε σημάδια αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας, νευρολογικά ελλείμματα, να αξιολογήσετε τον βαθμό κινητικότητας της σπονδυλικής στήλης και να λάβετε άλλα διαγνωστικά δεδομένα.
Με βάση αυτό, ο γιατρός μπορεί ήδη να προτείνει πιθανές αιτίες πόνου. Για τη διευκρίνισή τους, καθώς και για τον ακριβή προσδιορισμό της έκτασης της βλάβης, συνταγογραφούνται επιπρόσθετα οργανικές και μερικές φορές εργαστηριακές διαγνωστικές μέθοδοι. Τις περισσότερες φορές καταφεύγουν σε βοήθεια:
- Ακτινογραφίες σε μετωπικές και πλάγιες προβολές, μερικές φορές με λειτουργικές εξετάσεις ακτίνων Χ.
- Η αξονική τομογραφία – επιτρέπει καλύτερη απεικόνιση των δομών των οστών, επομένως χρησιμοποιείται συχνότερα για τη διάγνωση σπονδύλωσης, καταγμάτων, οστικών όγκων κ.λπ.
- MRI - καθιστά δυνατή την πιο διεξοδική αξιολόγηση της κατάστασης των χόνδρινων δομών και των μαλακών ιστών, επομένως χρησιμοποιείται συχνότερα για τη διάγνωση της οστεοχόνδρωσης, των προεξοχών, των μεσοσπονδυλικών κηλών, των βλαβών του νωτιαίου μυελού κ.λπ.
- ηλεκτρομυογραφία - ενδείκνυται για νευρολογικές διαταραχές άγνωστης προέλευσης, καθώς και για την αξιολόγηση του βαθμού βλάβης των νεύρων.
- οστεοσπινθηρογράφημα ραδιοϊσοτόπων – χρησιμοποιείται για τη διάγνωση κακοήθων όγκων και μεταστάσεων.
- Η πυκνομετρία με ακτίνες Χ είναι η βέλτιστη μέθοδος για τη διάγνωση της οστεοπόρωσης.
- μυελογραφία – χρησιμοποιείται για τον εντοπισμό σημείων συμπίεσης του νωτιαίου μυελού και των νεύρων της ιπποειδούς ουράς.
Θεραπεία
Για κάθε ασθενή, η θεραπεία επιλέγεται αυστηρά σε ατομική βάση, όχι μόνο με βάση τη διάγνωση, αλλά και τη φύση των υφιστάμενων συνοδών παθολογιών. Παρ 'όλα αυτά, η αιτία του πόνου στη μέση, φυσικά, καθορίζει την τακτική της θεραπείας. Μπορεί να είναι συντηρητική ή να περιλαμβάνει χειρουργική επέμβαση.
Αλλά το πρώτο βήμα είναι πάντα η ανακούφιση του πόνου, ειδικά αν είναι σοβαρός. Για αυτό, οι ασθενείς συνταγογραφούνται ΜΣΑΦ, αντισπασμωδικά και παυσίπονα. Και σε σοβαρές περιπτώσεις, γίνονται μπλοκ της σπονδυλικής στήλης - ενέσεις αναισθητικών και κορτικοστεροειδών σε ορισμένα σημεία στην περιοχή της σπονδυλικής στήλης.
Η ανάπαυση στο κρεβάτι δεν ενδείκνυται για όλους τους ασθενείς. Και σε περίπτωση παθολογιών των μεσοσπονδύλιων δίσκων, μπορεί να αντενδείκνυται εντελώς, καθώς η μείωση της σωματικής δραστηριότητας συμβάλλει στη μετατροπή του οξέος πόνου στη σπονδυλική στήλη σε χρόνιο πόνο.
Αποκλειστικά συντηρητική ή μη χειρουργική θεραπεία συνταγογραφείται για:
- οστεοχονδρωσις?
- Νόσος Bekhterev;
- αρθρώσεις των αρθρώσεων της όψης.
- ήπια συμπιεστικά κατάγματα.
Συνήθως είναι πολύπλοκο και αποτελείται από:
- φαρμακευτική θεραπεία, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει ΜΣΑΦ, χονδροπροστατευτικά, μυοχαλαρωτικά, ανοσοκατασταλτικά, κορτικοστεροειδή,
- φυσιοθεραπεία (UHF, μαγνητική θεραπεία, θεραπεία με λέιζερ, θεραπεία έλξης κ.λπ.)
- θεραπεία άσκησης?
- χειρωνακτική θεραπεία.
Εάν η αιτία του πόνου στη μέση είναι μεσοσπονδυλική κήλη, προεξοχή, σπονδύλωση, σοβαρά σπονδυλικά κατάγματα, όγκοι, συχνά ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση. Είναι επίσης απαραίτητο για:
- αναποτελεσματικότητα της συντηρητικής θεραπείας για εκφυλιστικές αλλαγές.
- αυξανόμενο νευρολογικό έλλειμμα.
- αστάθεια του τμήματος κίνησης της σπονδυλικής στήλης.
- η ανάπτυξη επιπλοκών, ιδιαίτερα η στένωση του σπονδυλικού σωλήνα.
Οι περισσότερες σύγχρονες επεμβάσεις που γίνονται στη σπονδυλική στήλη είναι ελάχιστα επεμβατικές. Χάρη σε αυτό, οι διεγχειρητικός και μετεγχειρητικός κίνδυνος μειώνονται απότομα, η περίοδος αποκατάστασης συντομεύεται και διευκολύνεται και η αποτελεσματικότητα δεν είναι κατώτερη από πιο τραυματικές ανοιχτές επεμβάσεις. Ανάλογα με την ανιχνευόμενη ασθένεια, μπορεί να συνιστώνται τα ακόλουθα:
- Η δισκεκτομή είναι μια επέμβαση που ενδείκνυται κυρίως για κήλες και προεξοχές, ιδιαίτερα εκείνες που προκαλούν το σύνδρομο της ιπποειδούς ουράς. Μπορεί να πραγματοποιηθεί με χρήση μικροχειρουργικών εργαλείων μέσω τομής περίπου 3 cm (μικροδισκεκτομή) και με χρήση ενδοσκοπικού εξοπλισμού που φέρεται στη σπονδυλική στήλη μέσω ακριβών παρακεντήσεων με διάμετρο περίπου 1 cm (ενδοσκοπική δισκεκτομή). Όταν ένας μεσοσπονδύλιος δίσκος αφαιρεθεί πλήρως, συνήθως αντικαθίσταται με εμφυτεύματα.
- Η σπονδυλοπλαστική και η κυφοπλαστική ενδείκνυνται για συμπιεστικά κατάγματα σπονδύλων, αιμαγγειώματα και κάποιες άλλες παθήσεις. Η ουσία της επέμβασης είναι να εισαχθεί γρήγορα σκληρυνόμενο οστικό τσιμέντο μέσω ενός λεπτού σωληνίσκου στο σπονδυλικό σώμα, ενισχύοντάς το. Με την κυφοπλαστική είναι επιπλέον δυνατή η αποκατάσταση των φυσιολογικών διαστάσεων του σπονδυλικού σώματος, κάτι που είναι σημαντικό σε περίπτωση σοβαρής μείωσης του ύψους τους ως αποτέλεσμα κατάγματος.
- Οι χειρουργικές επεμβάσεις στερέωσης χρησιμοποιούνται για τη σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται μεταλλικές κατασκευές διαφόρων τύπων, οι οποίες συνήθως παραμένουν στο σώμα του ασθενούς μέχρι το τέλος της ζωής του.
Έτσι, η σπονδυλική στήλη στην οσφυϊκή περιοχή μπορεί να πονέσει για διάφορους λόγους. Επομένως, εάν ο πόνος επιμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα, εάν εμφανίζεται τακτικά, εάν ο πόνος εντείνεται με την πάροδο του χρόνου και ακόμη περισσότερο με την προσθήκη άλλων συμπτωμάτων, θα πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθείτε σε σπονδυλολόγο ή νευρολόγο. Η έγκαιρη διάγνωση θα επιτρέψει την ανίχνευση παθολογικών αλλαγών σε εκείνα τα στάδια που είναι πιο εύκολο να αντιμετωπιστούν και, αν όχι να θεραπευθεί πλήρως η ασθένεια, τότε τουλάχιστον να σταματήσει η εξέλιξή της και να διατηρηθεί ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο.